Misschien lag er ooit onder de modder, die ik zie, een asfaltweg maar nu zie ik alleen maar hier een daar wat straatborden uit de modder steken. Meestal scheef. Van wat ik van de straatborden kan zien denk ik dat de modder wel bijna een meter diep is. We kruipen langs het pad en ik rij heel geconcentreerd dicht achter Marcos aan maar niet zo dicht dat ik het risico loop tegen hem aan te botsen. De modder was in de loop van de dag een beetje opgedroogd omdat het niet had geregend, maar nu dringen onze wielen steeds dieper door de modder. Nog steeds is er niets aan de hand. Dan belt Marcos weer via de radio. “Bram, hoe gaat het? Kan je me makkelijk volgen? We komen straks in een gedeelte waar we naar boven moeten. Daar wordt de weg wat smaler en het daalt dan ook meteen heel diep af aan de zijkant van het pad. Daar zal de modder goed kunnen wegvloeien dus hoop ik dat er niet erg veel modder op de weg is.”, zegt hij. “Ik rij straks achter je aan. Voor nu geen bijzondere incidenten. Over en uit.”, antwoord ik. Marcos heeft gelijk. Zodra de weg een beetje steiler wordt, ligt er minder modder op. Dus kunnen we weer een beetje sneller rijden. Opeens bots ik bijna tegen Marcos aan. Ik vloek hardop, maar kan nog net stoppen voordat er iets gebeurt. De laatste seconde was net als in een slow motion. Op de laatste meters kwam mijn vrachtwagen over de modder glijdend tot een halt terwijl ik met mijn hele lichaamsgewicht op de rem stond. Ik snap dat er nu iets mis is en bel Marcos. “Ik zit vast mijn vriend. Twee wielen aan de rechterkant zitten in een gat waar het asfalt stuk is. Ik kan niet meer naar rechts anders stort ik naar beneden maar als ik naar links stuur gebeurt er niets.”, legt hij uit. Ik denk: ”Verdomme”, en stap in de regen uit mijn vrachtwagen. Gelukkig hebben we regenkleding in de vrachtwagens liggen, die ik nu aantrek. Ik pak ook een supersterke zaklamp. Niet in de lichtstraal kijken staat erop. Lopend naar de rechterkant van de vrachtwagen van Marcos zie ik dat hij ook is uitgestapt. We dragen dezelfde kleding, wat grappig denk ik even. Samen kijken we wat er aan de hand is. De vrachtwagen staat heel dicht bij de kant van de weg. Ik vraag, of beter schreeuw, of ik hem naar achteren moet trekken. Maar Marcos denkt dat dat geen goed idee is. Hij roept dat wij trekstangen in de vrachtwagens hebben liggen. Dus gaan we naar mijn vrachtwagen en pakken er twee. Eentje maken we aan de linkerkant van mijn vrachtwagen vast en eentje aan de rechterkant. Beide maken we links aan de achterkant van Marcos’ vrachtwagen vast. Dus duw ik zijn vrachtwagen naar links en hij kan ook naar links sturen. Hopelijk werkt dat. “Laten we het proberen Bram!”, schreeuwt hij tegen de regen en wind in. We zijn niet erg vies geworden omdat de regen ons weer schoonspoelt. We kunnen snel instappen en aan de slag gaan. Het lukt makkelijk en een minuut of twee later bergen we de trekstangen weer op. We volgen de weg weer maar proberen meer aan de linkerkant te rijden. Na een uurtje belt Marcos weer. “Bram we zijn er gelukkig bijna”, zegt hij vrolijk. Ik hoor nog iets in het Spaans, maar Marcos heeft de radio al uitgeschakeld of uit zijn hand laten vallen.